Ilse Vooren

Berichtje aan de dood 2

Beste dood,

Het is alweer een jaar geleden dat ik je een bericht stuurde. Mocht je me gevolgd hebben dan weet je dat ik een andere baan heb, dat het bevalt aan de academie en dat ik van alles beleef. Die dingen houden me nogal bezig, maar ondertussen ben je nooit helemaal uit mijn aandacht verdwenen.

Je hebt niet geantwoord. Dat had ik trouwens ook niet verwacht en het hoeft ook niet, ik wil je alleen laten weten dat ik je niet ben vergeten. Nu durf ik niet goed te zeggen waarom je steeds in mijn aandacht terugkeert, want misschien brengt het je op rare ideeën. Maar goed.

Weet je, ik vraag me af wie jij bent. Ik zou je best beter willen leren kennen. Iedereen kent je naam en je verschijning, maar niemand lijkt te weten wat er achter jouw masker schuilt. Ik weet zeker dat er achter je naam een hele wereld verborgen ligt, net zoals achter de naam God, Rijksmuseum of die van mijn nichtje. Is er ooit iemand geweest die jou werkelijk heeft gezien?

En dan nog iets. Dat vind ik nog enger om te zeggen, maar ik vertrouw erop dat je mij in mijn waarde laat. Op sommige momenten, zoals nu, lijkt het me best fijn om in jouw wereld te zijn. Jij bent zo anders dan de meeste anderen. Ik ken je niet goed maar jouw wereld lijkt oneindig groot, zonder grenzen, een wereld waarin je rond kan vliegen dat het een lieve lust is, in alle vrijheid en samen met alles. En dat terwijl de wereld van mij en de meeste anderen zo beperkt is, ook al zijn we nog zo openhartig of ruimdenkend. We blijven gevangen in ons lichaam, in ons hoofd, in de aardse beslommeringen. Tenminste, ik wel, ik heb daar regelmatig last van.

Ik voel me nu en dan gevangene in mijn eigen leven. Alsof ik opgesloten zit in een ruimte, een ruimte die niet eens onprettig is, alleen ze heeft haar grenzen. Kijk ik door het raam dan zie ik het universum, licht en eindeloos uitgestrekt, ik zou daar wel heen willen - dat kan dus niet. De ervaring in een beperkte ruimte te zitten, niet eindeloos licht te kunnen rondzweven maakt me eerlijk gezegd verdrietig.

Daar lijk jij geen last van te hebben, dat je je opgesloten voelt, afgesneden. Ik zou er wel eens met je over willen praten, maar het is nogal ingewikkeld allemaal. In ieder geval heb ik het aan je verteld, dat vind ik al heel wat.

Misschien tot een volgende keer, Ilse