Fotograferen betekent voor mij dat ik waarneem. Niet alleen door te zien, maar met al mijn zintuigen. Ik probeer me in te leven in wat ik zie, in wat er gebeurt, in de dingen om me heen. Ontvankelijk zijn voor indrukken, ik noem het 'aan' staan.

Na twee verkennende rondjes om de kerk vat ik de moed om vlak naast de roodverlichte ramen te knielen, heel hard te doen alsof het me alleen om de kerk gaat en een geschikte compositie te zoeken; wel met rode lichten, maar zonder personen. Ondertussen dienen mijn eigen morele kaders zich aan. Vinden de dames dit irritant, zo’n camera in de buurt? Kan ik dit wel maken? Een van hen bonkt hard op het raam. Even de gedachte dat het aan mijn adres gericht is, tot een groepje mannen door mijn kader loopt. O ja. Zo werkt dat hier.

“No pictures, no pictures”, roept een man achter mij. Ik schrik maar laat me niet uit het veld slaan, zeker niet als ik zie dat hij zo stoned als een garnaal is. Hij blijft roepen. Ik vrees voor mijn camera en loop toch maar een eindje om, in de hoop terug te kunnen keren als de garnaal uit het zicht is. Hij blijkt achter me aan te lopen. Ineens realiseer ik me dat het laptopvak in mijn rugtas zo leeggehaald kan zijn. Voor de zekerheid draai ik mijn tas naar voren.

Na een paar ogenblikken mag de garnaal weg zijn, het ongemak neemt toe. Een jonge vrouw loopt met veel te dure spullen beelden te maken in de hoerenbuurt met allerlei onberekenbare luitjes om zich heen. Eerst maar even stilstaan op de hoek van de Warmoesstraat. Hordes luidruchtige jongemannen, Engelse bierbuiken en puik opgesmukte dames trekken voorbij. Een Britse vrouw schreeuwt huilend in haar telefoon. Neonreclames vechten elkaar de tent uit. Moreel zat, maar niet het beeld dat ik zoek. Rechtsaf een straat in, opnieuw de Wallen op. In de deuropening van een half geblindeerd pand schreeuwt een duister figuur in zwart pak naar iedereen die het horen wil dat de live-show begint. Wie gaan in hemelsnaam die tent binnen? Doet die kerel dit de hele dag? Wat voor tafereel zou ik aantreffen?

De vragen en indrukken stapelen zich op. In wat voor Nederlandse B-film ben ik beland? Een stel Vlaamse vrouwen van middelbare leeftijd wijst lachend dingen aan in een etalage die mijn netvlies dreigt te beschadigen als ik er te lang naar kijk. Ik zie een meisje van een jaar of vijf door een man en vrouw aan haar arm meegetrokken worden. Half lopend en half tegenstribbelend houdt het kind haar ogen dicht. Gelijk heeft ze. Ineens walg ik van dit neonverlichte, spuuglelijke poppentheater, een treurig oord waar het gros van de mensen zich enorm lijkt te vermaken. Ik walg van de twee onverzorgde, tweelingbroerachtige mannetjes die ik grinnikend uit een rode kamer zie stappen, van de hordes kauwende, slurpende, herrieschoppende toeristen, van het Amerikaanse stel in verwassen spijkerjack met McDonaldspetten op, van de eindeloze kilo’s rubber, plastic en chemisch verontreinigd junkvoedsel om me heen.

Ondertussen barst de zoveelste regenbui los. Dit is het teken dat ik vandaag niet meer hoef te fotograferen. Onder een afdak sta ik, als de regen ophoudt blijf ik staan en ik kan niets anders dan kijken naar de menssoorten die voorbij trekken. Ik voel me een vreemd soort mens, een tot halt gebracht waarnemend wezen waarin alle vormen van morele kaders door elkaar heen druilen. Na een half uur breng ik mezelf weer in beweging, richting station en richting mijn bank, waar ik de hele avond op wil hangen. In de 'uit'-stand.

Ik voel liefde voor je. En mocht je twijfelen aan of het daadwerkelijk jou betreft: reken maar. Lang genoeg heb ik mezelf tegengehouden, zachtheid achter kracht verborgen, mijn ogen afgewend uit angst dat het verkeerd zou uitpakken.

Al weet ik niet precies de vorm, ik pak het uit. Je mag het aannemen, als een cadeau, zonder iets terug te hoeven geven, zonder iets te moeten doen. Zelfs een dank je wel is niet nodig.

Het is zo eenvoudig. Ik wil het je gewoon geven. Omdat ik meer dan genoeg voel. Het stroomt, als een rivier die soms rustig, dan weer bruisend buiten haar oevers treedt en ongevraagd het land bevloeit. Als mijn stroom te veel voor je is, dan zeg je ho – vanaf nu is ‘ho’ mijn taak niet meer. Ik wens mezelf niet in te dammen.

Je bent niet de enige. Dat zal je ook niet worden; liefde heeft geen naam. En het vormt een zeker risico, maar ik beken gewoon maar openlijk. Ik voel liefde voor je.

Het is alweer een jaar geleden dat ik je een bericht stuurde. Mocht je me gevolgd hebben dan weet je dat ik een andere baan heb, dat het bevalt aan de academie en dat ik van alles beleef. Die dingen houden me nogal bezig, maar ondertussen ben je nooit helemaal uit mijn aandacht verdwenen.

Je hebt niet geantwoord. Dat had ik trouwens ook niet verwacht en het hoeft ook niet, ik wil je alleen laten weten dat ik je niet ben vergeten. Nu durf ik niet goed te zeggen waarom je steeds in mijn aandacht terugkeert, want misschien brengt het je op rare ideeën. Maar goed.

Weet je, ik vraag me af wie jij bent. Ik zou je best beter willen leren kennen. Iedereen kent je naam en je verschijning, maar niemand lijkt te weten wat er achter jouw masker schuilt. Ik weet zeker dat er achter je naam een hele wereld verborgen ligt, net zoals achter de naam God, Rijksmuseum of die van mijn nichtje. Is er ooit iemand geweest die jou werkelijk heeft gezien?

En dan nog iets. Dat vind ik nog enger om te zeggen, maar ik vertrouw erop dat je mij in mijn waarde laat. Op sommige momenten, zoals nu, lijkt het me best fijn om in jouw wereld te zijn. Jij bent zo anders dan de meeste anderen. Ik ken je niet goed maar jouw wereld lijkt oneindig groot, zonder grenzen, een wereld waarin je rond kan vliegen dat het een lieve lust is, in alle vrijheid en samen met alles. En dat terwijl de wereld van mij en de meeste anderen zo beperkt is, ook al zijn we nog zo openhartig of ruimdenkend. We blijven gevangen in ons lichaam, in ons hoofd, in de aardse beslommeringen. Tenminste, ik wel, ik heb daar regelmatig last van.

Ik voel me nu en dan gevangene in mijn eigen leven. Alsof ik opgesloten zit in een ruimte, een ruimte die niet eens onprettig is, alleen ze heeft haar grenzen. Kijk ik door het raam dan zie ik het universum, licht en eindeloos uitgestrekt, ik zou daar wel heen willen - dat kan dus niet. De ervaring in een beperkte ruimte te zitten, niet eindeloos licht te kunnen rondzweven maakt me eerlijk gezegd verdrietig.

Daar lijk jij geen last van te hebben, dat je je opgesloten voelt, afgesneden. Ik zou er wel eens met je over willen praten, maar het is nogal ingewikkeld allemaal. In ieder geval heb ik het aan je verteld, dat vind ik al heel wat.

Misschien tot een volgende keer, Ilse