Ilse Vooren Fotografie, tekst & zingeving

Spanning gezocht

Deze week ging de Maand van het Spannende Boek van start. Dat de literaire wereld de hele maand juni aandacht besteedt aan spannende boeken, zegt iets over de populariteit van het genre. Boekhandels liggen vol met thrillers, media publiceren recensies bij de vleet en in tenminste één op de tien huishoudens werd afgelopen jaar een Scandinavische thriller gelezen, meldt de website van het Spannende Boek. Stieg Larsson is inmiddels minstens zo bekend als Harry Mulisch.

Ik lees het niet. Niet omdat het niet goed zou zijn, of omdat ik als vrouw Stieg Larsson haat. Het ligt aan iets anders. Op de website van de gerenommeerde Haarlemse boekhandel De Vries tref ik meer dan twintig rubrieken aan; mijn aandacht gaat eerder uit naar filosofie, mens en maatschappij, psychologie. Ieder zijn voorkeur natuurlijk, misschien klikt u liever op de informaticaboeken, of op de strips.

Voorbij de persoonlijke voorkeur blijf ik toch met de vraag zitten: waarom grijpen we massaal naar thrillers? Wat beweegt ons tot het kopen van al die “Spannende Boeken”? Zoals de meeste verhalen bedoeld zijn om mensen te raken, zullen thrillers geschreven worden om gevoelens van angst, schrik, afgrijzen en – nogal wiedes -  spanning op te roepen. Het draait om specifieke belevingen. Voor een goed plot kunnen we immers bij de literatuur terecht en ontspanning is net zo makkelijk in andere genres te vinden.

Thrillers lezen ten behoeve van de nodige spanning. En dat ter ontspanning. Om me heen zie ik een samenleving vol met mensen die in een hoog tempo leven, hard werken, van alles tegelijk aanpakken, uitdagingen aangaan, bij tijd en wijle op hun tenen lopen. Mensen die binnen en buiten een overdaad aan prikkels op zich afgevuurd krijgen, die proberen de megalomane informatiestroom te verwerken en de laatste ontwikkelingen bij te houden, zo snel mogelijk, om weer door naar het volgende te kunnen, iedere dag weer.

Als dat geen flinke dosis angst en spanning oplevert. Mij in ieder geval wel, ik heb er meer dan genoeg aan. Liever dan bij de als motto van de maand verkochte ‘Mørd en Dødslag’ blijf ik bij de beleving van mijn eigen spanningen: afwisselend, levensecht, vaak gevolgd door een aangenaam soort ontspanning. En helaas voor de boekhandels, het is nog gratis ook.